Sex met komkommer volslank neuken

sex met komkommer volslank neuken

Met de haast zit het, voel ik aan ongeveer hetzelfde, maar dat kan ik nog niet goed onder woorden brengen. Toch zie ik de theorie van de haast binnenkort ook wel in dit theater verschijnen. Wij geven, gelouterd door het aapvangen, de haast natuurlijk rustig de gelegenheid tot ons te komen wanneer het zijn tijd is.

De bisschop wil een aap. Dit zou ten zeerste mijn motivatie verhogen als deze niet al op maximaal was opengedraaid. De bisschop wil hem aan een touwtje de andere apen die op hun de bisschop spreekt als bekend stelselmatig over zichzelf in meervoud mangoboom afkomen laten wegjagen.

In hun wanhoop schijnen zij zelf al eens met een katapult aan de gang te zijn geweest waarbij de steen van de tak terugstuitte op het bot juist naast hun oog.

Het schokkende visuele resultaat veroorzaakte algemene bekendheid van dit wel zeer onwaarschijnlijke incident. De gedachte dat Dutroux onder de hoede van de bisschop komt trekt mij aan want die zullen met zijn verdorvenheid toch wel weg weten, daar hebben zij immers voor doorgeleerd. Dutroux verscheen vanmorgen niet, hij mag vanavond en morgenochtend vrij onder uit de kooi eten om van de schrik van gisteren te bekomen.

Niet dat hij dat doet, vanzelf. Alleen de buiten bovenop gelegde banaan is weg. Er zijn er hier wel meer die banaan lusten. Hij wil me vast bang maken.

Die van ons hier in de buurt is gelukkig nog wat kleiner. Hoe het ook zij, de heren doen maar, ik slaap uit morgenochtend. Bij een eerste bezoek aan mijn elektrowinkel trof ik een jonge man met een slechte en lege blik in de ogen. Hij kende geen oudere man die voor mij iets gesoldeerd zou hebben. Na lang nadenken vroeg hij of ik een klein vet kereltje bedoelde oh, die technicus, zei hij, alsof het een zwerver was.

Nee die is er niet, misschien later. Hoe hij heette, hij moest lang nadenken. De Voltmeter erop, ja de batterijen gaven de vereiste 6 Volt dus groen licht voor het griezeligste moment: Afspelen deed hij, maar opnemen niet. Terug naar huis voor de transformator waarmee hij wel werkt en die dus als maatstaf kan dienen.

Bij het doormeten van de transformator begon het stopcontact van de winkel te haperen. Het stopcontact van de elektronicaspeciaalzaak van Jinja! Voortdurend friemelen om te krijgen en te houden. Nu ging het lichtje van de transformator niet meer aan. Dan eerst met de stroommeter controleren of de draad tussen stopcontact en transformator wel stroom heeft. Alle lichten in de winkel uit.

Ik neem mij voor hier nu toch zo snel mogelijk weg te gaan en in ieder geval mijn Fred behalve draden niets in handen te geven. Iedereen moet geld geven. Fred heeft juist de schroefjes van mijn transformator los.

Die zat niet in het kortgesloten circuit, daar is niks mis mee! Fred friemelt weer even aan zijn winkelstopcontact en ja, het lampje brandt weer.

Keurig draait hij de schroefjes er weer in. Dat was dus bijna einde verhaal video voor deze reis want zonder die transformator heb ik geen enkele voeding, ik laad de lithiumbatterijen er ook mee op.

Fred, ik dacht dat we even niks meer gingen meten. Ik ga eerst de sterkste batterijen halen die er te koop zijn. Fred is de straat al op en komt met vier alkalinebatterijen terug. Even eerder had ik een aardige dame de opdracht gegund om voor mijzelf voor hetzelfde bedrag een keurige zondagse broek te naaien.

Ik naar die winkel met de batterijen waar ik na een absoluut eindbod van de helft onverrichterzake vertrek. Aan de overkant is dat de vraagprijs, niet verder zeiken, kopen, terug naar Fred, batterijen erin, inmiddels brandt het licht weer in de winkel en nu doet mijn video het zelfs in de opnamestand!

Met twee cola bij de Total bijkomend van de klim zie ik een jongetje een half litertje petroleum kopen voor de maaltijd vanavond, er zijn nogal wat petroleumbranders want hij is niet de eerste. Hij komt op mij af en zegt: Neefje van Miss Margaret en wel die van mijn muizetrapjeshalsketting, totaal niet herkend, lijkt ineens veel kleiner. Hij zal zes wezen. Begrijpt het probleem en legt uit wie hij is. Sam krijgt een briefje mee met een uitnodiging aan Miss Margaret voor het toneelstuk dat blijkens een spandoek in Jinja zondag door de "Ebonies" wordt vertolkt: Rustig loopt Sam weg met geld en mijn briefje in de linker- en het benzinetankje in de rechterhand.

Vlak voor de trap spreiden zich de armpjes met hun last als vleugels en rent hij zo na een vreugdeslinger als van een scorende voetballer de trap op. In de schemer naar huis fietsend kom ik Ivan tegen, van een jaar of acht, uit het dorp van Mamadeo. Hij had tevergeefs thuis naar mij gezocht want hij had geen boeken in zijn postvak gevonden.

De enige drie meter tussen Nijmegen en een dorpje richting Kamuli die niet door eigen mensen kon worden verzorgd, namelijk de drie meter tussen het loket en het postvak op het postkantoor van Jinja, is ons dus fataal geworden. Kom vrijdag maar terug. Als ik ze niet uit het postkantoor wring ga ik gewoon andere in Kampala voor je kopen.

Zijn ze nou een haartje bedonderd! Het Mbiko pinkstergemeentekoor dat zo mooi had gezongen de vorige keer bij de trouwerij van Mamadeo moest nog steeds de video band van het eigen optreden hebben. Ik had mij uitgebreid de weg laten wijzen en toog op de motor over de Nijl naar Mbiko. Ik hoorde ze al zingen. Het bekende houten ding met lemen vloer en golfplaten dak, geen deuren maar gaten waardoor een zingende meute mij nieuwsgierig monsterde.

Gauw de motor uit. Bescheiden en aarzelend naar de opening lopend werd ik binnengenood en op een ereplaats gezet. Na het zingen was men nog even doende bij de Heer enige verzoeken in te dienen, waarna kennelijk ruimte was voor improvisatie, want ik werd verzocht tegen over de honderden gelovigen het woord te nemen om hen in te lichten over het doel van mijn komst. Ik begon een gloedvol betoog over hun koor, dat zo prachtig gezongen had en dat ik dat allemaal op video had gezet om die nu aan hen te geven, doch bij de duizendkoppige menigte wilde het kwartje niet vallen.

Tenslotte sprak de catechist het verlossende woord: Dit was niet Pentecostal, dit was Children of God. Begrijpend legde men mij uit waar ik moest zijn. Ik verliet glimlachend en wuivend het gebouw, God be with you, God be with you, het gezang hernam ziin loop en ik startte de motor. Voor wie het weten wil: Mijn laptopaccu hield thuis te vroeg op met laden.

Dan ging hij door met laden. Hier is de stroomvoorziening nogal schokkerig, de meeste mensen kopen een stabilisator om hun apparaten heel te houden. Daar ben ik goed mee geholpen: Dutroux blijkt , hoor ik nu, bij het boogschieten zelfs nog tijd te hebben plagerig zijn kopje uit te steken, zo van schiet maar. De schietende tuinnegers van hierachter geloven nu dat hij een verwilderde huisaap is. Om vergif eet hij immer netjes heen. Vanochtend kwamen twee studenten uit Kameroen waar apen voor de maaltijd worden gevangen.

Toen was Dutroux spoorloos. Zou hij zelfs kunnen zien wie er uit Kameroen komt? Ik ben niet te vertrouwen. Met de ladder van de buren lei ik een tros over de rand op de hoek van het keukendak, over graden tot in de verre omtrek te zien.

De tuinnegers kwamen de ladder weer halen om een van hun pijlen van het dak van mijn overbuurman father Joseph te halen. Een ding is dit: Mijn taak is voorlopig weinig intensief: Dat was dus heerlijk uitslapen vanmorgen. Ik bleek mij als vanzelf in een rustig dagje aan huis te bevinden.

Nu is de keuken schoon. Mijn wasmethode geperfectioneerd met een gevonden boender op de ribbels van het aanrecht. Twee plastic zakken hangen op de binnenplaats: De laatste gaat naar de mestvaalt waar een loslopende geit en af en toe een sjofele neger er nog enig onderzoek in doet. Ik eet hier ook graag tomaat, want zulke krijg je niet in Nederland. Ananas is mij te zoet en te zwaar, paw paw is heerlijk, maar avocado, dat is het.

Van mijn honderd kilo zijn er, grap ik altijd, negentig gemaakt van kaas, maar het kaas-gedeelte wordt nu bij verbruik aangevuld met avocado. Wat die maa gdenborsten betreft: Een goed meisje heeft flinke memmen.

Niet omdat dat seksueel opwindend is voor mannen, maar omdat het de toekomstige toevoerslangen voor de vloeibare babyvoeding zijn. En dat geeft niets in Afrika.

Het is zelfs mooi. Dat zal dus wel een wervingsactie zijn geweest van een kapitaalkrachtig westerse modellenbureau. En ik heb ook al eens een foto in de krant gezien van een dik schoolmeisje in het ziekenhuis met borsten flink beschadigd door permanent insnoeren omdat ze op school voor "Frisian" Friese koe, die heb je hier veel werd uitgescholden.

Het is vroege ochtend. Niet veel tijd sinds ik bovenstaande schreef maar ik heb toch het gevoel dat ik ernstig achterloop. Dat is zoals gebruikelijk te merken aan een gevoel dat je eigenlijk niets te zeggen hebt. Er is toch niets "bijzonders" gebeurd? Het bekende gevaar van de insluipende vanzelf sprekendheid. De cultuurverschillen dreigen naar het ruggemerg te gaan en daar kun je ze als filosoof niet meer zien.

Hij is ver weggejaagd, beschoten en wat al niet meer maar de bananentros is van de hoek van mijn dak en ook de in mijn boom gelegde bananen verdwijnen weer. Zelfs bananen uit de kooi verdwijnen.

Ik weet nog niet of Dutroux dat hoogstpersoonlijk doet. Ik bekeek hem altijd vanuit mijn raam als hij vijftig meter verderop in de tuin van de achterburen bij de honden zat, menende dat hij mij dan niet bekeek. Vanochtend kijk ik zonder veel hoop of hij langskomt of er zelfs onder kruipt. Uiteindelijk zal mijn ultieme val zo nodig voorzien worden van een kuikentje aan een touwtje.

Gisteren speelde ik in de tuin op mijn blokraan, een blokfluit waaraan Bram, mijn saxofoonreparateur in Nederland, die altijd hoofdschuddend mijn vreemde wensen vervult, een pijpje heeft gemaakt zodat het mondstuk van mijn sopraansax erop past.

Zuiver spelen gaat niet maar mijn embouchurespieren blijven ermee in shape en het is echt leuk om te doen. Het ding slaat geen octaven maar kwinten omhoog als een klarinet.

De kalkoen van de buren kan ik al heel goed nadoen. Hij reageert er ook op. Ik  heb de video op de driepoot gezet en we hebben een prachtig duet gespeeld. Ze blijkt een zus te zijn van Piets tuinjongen voor wie ik vorig jaar Piets slasher had geslepen. Hoewel ik duidelijk meer tot haar aangetrokken ben is het duidelijk dat ik bij de broers moet staan en zij een metertje verderop. Maar ik mag wel vragen. Ze is klaar met school, wil rechten gaan studeren in Dar es Salaam, nu nog euro vinden.

Er is nog niets. Een hartelijke maar toch wel statige, welgevulde maar toch stevige dame die roept: Ik vertel haar dat de stadsgeheimen hier voorbij komen. Heeft de stad dan geheimen, vraagt ze quasi verbaasd. Ja zeg ik, iedereen zegt dat er geheimen zijn maar niemand vertelt ze aan mij. Dit valt in goede aarde. Ze werkt bij de bisschop. Een vader is er niet, ik vraag natuurlijk niets. Mijn vriendin blijkt Proviah te heten en ze is al achttien geworden. Ze is soms ineens vol aandacht, op haar afstand van de jongens waar ik bij sta, maar meestal helemaal niet.

Ik blijk eieren te kunnen kopen aan de overkant. Laat mij de weg uitleggen. Dan zegt Proviah volkomen uit het niets: Mama grapt mij na: Ja zeg ik, eieren kopen met een toekomstig juriste! Gisteravond op weg voor boodschappen stond het hele spul er weer. Nu was ik er met mijn fiets. Iets beters bleek ik niet te hebben kunnen verzinnen. Proviah streelde het zadel en kneep in de remmen. Ze zou mij wel even naar de stad rijden. De oudste broer zegt: In Uganda is de fiets een statussymbool voor mannen zoals een jaar of twintig geleden bij ons de auto, de bijbehorende flauwekul over "vrouwen achter het stuur" ontbreekt ook hier niet waar het fietsen aangaat.

Maar Proviah heeft inderdaad weinig oefening. Ze slingert vijftig meter naar beneden, moet afstappen om om te draaien en komt omhoog niet meer op gang. Dit is niet fietsen, dit is lopen naast de fiets, zeg ik. Proviah echter meent bewezen te hebben dat ze met mij achterop beneden komt.

Broer pompt de achterband wat bij. Ze mag in haar eentje op gang komen en ik werp mijn honderd kiloos er zo evenwichtig mogelijk achterop. De snelheid wordt wat hoog. Angstig knijp ik in haar stevige billen.

Weet je hoe je moet remmen? Ja ik rem al zegt ze rustig, jammer dat ik nog niet full speed kan. Bij het zien van de eerste scherpe bocht stelt ze voor toch te wisselen.

Ik voer het tempo goed op want dat zal wel de bedoeling zijn. Achterop wordt duidelijk met volle teugen genoten. Dit is bijna net zo leuk als rechten studeren.

Dat winkelt gerieflijk met iemand die de weg weet. Goed, halflang rasta net als jij en dan samen op de foto. Zij bestelt voor mij het kunsthaar, kan ik morgen ophalen. Er wordt niet om jurkjes gezeurd zoals Josephine. Naar huis dan maar, zegt ze. Of ze haast heeft? Proviah houdt meer van snelle muziek.

Ik kijk de lieve mollige Indische eigenaresse aan die vorige keer nog eens een dag op mijn fiets heeft gepast en die zet keihard een vroege LP van de Beatles op. Love, Love me do. Ik krimp van de knetterende herrie en vervloek mijn galanterie.

Terug bergop moet ik tweehonderd meter voor haar huis, twintig meter voor de plek waar bodaboda taxifietsen met mij als passagier instorten, opgeven. Nou dat is ook niet veel soeps, vindt Proviah. Haar 45 kilo brengen ze altijd naar de deur. Haar bodabodafietser en zij samen zijn misschien net honderd. Of ze het verschil eens wil optillen? Ze gelooft me en wil computerles.

Gisternacht sliep ik elf uur waarna ik niet goed wakker werd, geen orde kon scheppen in mijn gedachten en nergens zin in had. Ik las door in het boek " Abessijnse kronieken " van Moses Isegawa, een Ugandees die nu in Nederland woont. Ik ben al op veel gelijksoortige en zelfs dezelfde plekken geweest als hij en lees nu hoe een Ugandees tegen zulke plekken aankijkt. Niet zonder trots constateer ik dat het allemaal bepaald niet vreemd meer voor me is waar hij over begint. Tevens echter lees ik hoe hij reeds ongeveer op diezelfde leeftijd van zijn grootvader, afgezette clanleider, de interactie van de belangengroeperingen in de Ugandese politiek moest leren en vervolgens t.

Weet hij wel dat de meeste kinderen in Nederland dankzij het "moderne onderwijs" aan zulke dingen hun hele leven niet toe komen? Maakt niet uit, hij heeft het opgeschreven, en het ligt te lezen in de Nederlandse boekwinkels. Ivan, uit het dorp van Mamadeo, is al dertien. Hij verschijnt voor mijn deur. Hij zou immers komen. Of die boeken nog gevonden waren. Ik had niet verwacht dat hij nog een keer een dag en twee piek zou spenderen op helemaal van zijn dorp naar mij zou komen.

Was ook niet meer naar de post geweest. Zag daar ook eigenlijk niets in. Nee, zei ik, de boeken zijn weg. Ik ga boeken voor je kopen in Kampala. Hij zit niet meer op school want er was geen geld. Dat verhaal hoor ik overal, dus ik vraag hem of hij iets lust en wijs naar mijn uitstalling banaan, avocado, eieren, paw paw, tomaat, koffie en thee. Hoeveel boeken heb je al gelezen? Er wordt lang aan het hoofd gekrabd.

Tenslotte kwam er iets onverstaanbaars uit met een zwaan of zo. Hij zat tot voor kort in de eerste klas middelbare school. Toen had zijn vader gezegd: Hij had zich de pestpokken gewerkt terwijl hij uitlegt hoe hij zichzelf onder handen had genomen sloeg hij, om de toen gemaakte voornemens te benadrukken telkens met zijn wijsvinger op de rand van mijn tafel en het was gelukt.

Voor het eerst verheft Ivan zijn stem, die bij "heel erg groot" zelfs even schalt in de kamer. Daarvan werd een matras het is een boarding school , kleren en boeken gekocht en was er 50 euro voor het schoolgeld over. Dat was 53 euro te weinig. Hij was toch toegelaten want de koffieoogst was aanstaande en dan zouden ze de rest betalen. Op school ging het goed sinds februari. Een jongen van het dorp zat in de vierde, die heeft hem alle regels en gevaren uitgelegd en zo zat hij prima, tot deze maand bleek dat de koffiebonen te laat rijp zullen zijn.

Nu moesten ze de resterende 53 euro eerst lenen. In september zal de koffie zeker verkocht zijn en was het geld er. Inmiddels zat hij weer thuis. Hij bijt op zijn lip maar begint niet te huilen. Nou wat denken jullie, wat heeft deze Hollandse jongen gedaan? Nou vooruit ik ga je dat geld lenen. Ik heb op dat moment geen enkele verandering aan Ivans gezichtsuitdrukking gezien.

Ik pakte een servetje en zei schrijf op: Dan nog eens in cijfers. Er is geen rente. Wanneer kun je terugbetalen? Weet je dat nou wel zeker? Dan begint de nieuwe schoolperiode en moet je weer nieuw schoolgeld betalen. Kun je dan mij en de school tegelijk betalen? OK 1 oktober via father Piet. Na nog wat blokfluitles zette ik hem eruit, ik moest boodschappen doen. Ik wist ook niet of hij van zichzelf moest wachten tot ik het sein gaf. Vraag ik, bedelend om de emotionele beloning voor de goede gever althans van de rente en het buitengewoon hoge risico.

Ja, zegt hij met zijn pokerface. Dat is eerlijk gezegd eigenlijk ook absoluut geen moeite. Zou hij eenmaal uit mijn zicht net als Sam van vreugde een rennende vogel worden?

Waarom leen ik het? Waarom geef ik het niet? Nou daar vind ik niks aan. Dan komen ze terug om meer te vragen. Nu komen ze niet terug, dan leer ik iets of ze komen terug om te betalen en dan heb ik een relatie opgebouwd. Daar heb ik dus gewoon meer aan. Er zit voor mij geen opvoedende motivatie bij. Ik wil alleen weten wie zijn woord houdt en wie niet.

En bij Ivan is mijn verwachting, door de stemverheffing en het wijsvingertje niet laag. Get nee, niet naar de mis. Trouwens ik word weer niet goed wakker. Er is aan de bananen in de val gezeten maar er ontbreekt er geeneen. Dat was dus zeker niet Dutroux. Ik had stevige buikpijn vannacht na het nemen van alle malaria pillen. Zeker te weinig in de maag. Tot overmaat van ramp heb ik met mijn niet goed wakker worden alle verschijnselen van missionaris Kaanders in het boek van Moses Isegawa die slaapziekte had opgelopen, nota bene in Jinja: In het heetst van de strijd tegen het heidendom, de polygamie Moses schrijft elders dat hij zelf in die tijd drie vrouwen wilde Ja, ja, dat was toen inderdaad niet niks.

Geen mens woonde er meer aan het begin van de twintigste eeuw langs een 80 km lange strook aan de kust, veertig km diep. De provincie Noord Holland. Iedereen dood of weggetrokken. En nu nog hangen overal zenuwachtige van muskietennet gespannen kooitjes om ze te vangen en de ontwikkeling van de populatie bij te houden.

Ach nee, de oevers bij Jinja zijn ook niet de Oostelijke maar de Noordelijke oevers van het Victoriameer en ze zijn hier heel wat snuggerder dan de auteur van Abbessijnse Kronieken, namelijk ongeveer zo snugger als deze auteur zichzelf afschildert. Als het waar is van al die slaag die Moses schrijft gekregen te hebben vraag je je af waarom er niet meer verstand uit zijn wonden is gekomen. Mensen tegen een symbolische vergoeding in je kaarten laten kijken, het stomste dat er is.

Vooral als je duidelijk je echte kaarten wil verbergen en dat door je ijdelheid niet lukt. Kortom, hij mag dan Ugandees zijn, bij mij uit de buurt van Jinja komt Moses Isegawa duidelijk niet. Gisteravond naar Miss Margaret voor de afspraak straks: Er is een dikke taart van een dikke dertig. Cousin sister Elizabeth, dochter van zoiets als een ex koning van Busoga.

Moet ik nog precies navragen. Als een zak aardappelen die toch korte pootjes heeft waarmee ze citroen met water en bananen met notensaus naar haar mondopening brengt hangt ze achterover in een zwoegende leunstoel. Wij Nederlanders konden goed kaas maken, had ze gehoord.

Ja, zei ik geanimeerd, daar zijn wij ik moest even aan de bisschop denken vreselijk goed in. De wegens verwaarlozing "weggelopen" tamagotsji van Davies was buiten al afgepakt geweest en weer terugveroverd door Margaret.

Hij is rood besmeurd met klei. Ik slaag er met behulp van het cursusboek in hem opnieuw en in de lokale tijd geboren te laten worden. Hij pliengelt "Happy birthday to you" en we kunnen hem weer voeren en stront ruimen. Vooral dat reukloze strontruimen zou voor Moses Isegawa iets geweldigs zijn. Hij moet een therapeutische tamagotsji krijgen. Als ik begin te verlangen naar iets spannenders dan dit gezit vraag ik Miss Margaret of ze morgen kan, zonder het haar reeds bekende doel te noemen.

Nu staat de aardappelzak ook op. We gaan naar mijn fiets op de veranda. Margaret haalt een sprei met kussens op de veranda waar de aardappelzak op neerzijgt. Dan staan we ineens weer binnen en krijg ik een baseballpet van structuurstof in een van de kleuren van mijn bloes. Er verschijnt ineens een kolossaal rood overhemd, voor wie in Godsnaam gemaakt? Uit Canada, op haar verzoek voor mij meegenomen door haar broer. Hij gaat aan en past.

Ik laat haar mijn nieuwe donkerrode zondagse broek zien van veertien euro veertig, net uit Main Street opgehaald. Ze vond hem net zo mooi als father Brian maar die had tot mijn verwondering versteld gestaan van de prijs en de kwaliteit. Nou het sterft toch overal van die naaimachines, zeg ik.

Ik schat hem zeker zeventig en hij is zijn hele leven in Afrika geweest. De broeken van de meeste missionarissen komen uit Europa, meest spijkerbroeken met een te laag kruis. Jeans worden hier voornamelijk door hoeren gedragen. De broer van Proviah meldt zich voor een praatje. Hij had al om computerles gevraagd.

Ik zie nog niet wat hij mij te bieden heeft en hij houdt zich zelf ook niet met die vraag bezig, dus heb ik er geen zin in. Ik moet hem natuurlijk niet tegen me krijgen, dus ik wil hem mijn tijd geven en hem de hoop niet laten verliezen. Gelukkig komt even later Proviah zelf ook aanhuppelen en kan ik vertellen dat buiten haar aanwezigheid de prijs van het voor mijn staartjes bestelde kunsthaar was vervijfvoudigd.

We moesten er maar even samen heen dacht ik. Proviah rent in haar klofje naar huis en komt weer buiten in een prachtige nauwe lange rok met dito hooggesloten bovenstukje, zeer licht grijs met zwarte motiefjes.

Onderweg naar beneden even een lastige vraag: Nou niet in de kerk, hoogstens op mezelf, zei ik behoedzaam, in de hoop het zo voor de dochter van een bisschoppelijk functionaresse niet zo erg te maken dat ik buiten de markt terecht kom.

Nou zij ging nooit, op haar school was het elke dag raak en daar was ze strontziek van geworden. Ze deed er niet meer aan.

Van de haarprijs ging niets af, maar er kwam wel Keltenrossig kunsthaar boven tafel dus dat wordt wat morgen bij de overbuurvrouw.

Proviah zal er ook zijn want het moet natuurlijk worden zoals zij het wil. Mijn imago, niet in de laatste plaats ten opzichte van mijzelf, hersteld. Of Proviah computerles nu wil? Er valt niets te douchen voor ik naast haar ga zitten want er is even geen water.

Dat is iets vreemds: Haar eerste oefentekst in MSWord:. Bij de volgende les, het overschrijven van een bestaande file met een nieuwe versie, wordt dit aangevuld tot:. The world seems crazy enough But life goes on. Bert hamminga is a very nice tall man. Uit mijn hoofd, vingers, schouders, overal beginnen ineens prachtige bloemen te groeien.

Ik leg nog uit dat over het touchpad geen kleine veegjes gedaan moeten worden zoals bij het bezemen van een vloer maar een eenparig rechtlijnige streelbeweging met de wijsvinger op het doel af. Daar blijkt ze heel goed in. Dan moet ze naar huis.

Haar hand gaat omhoog voor zo'n klap als wij van onze schaatstrainers kennen als hun pupil na de finish tevreden langs komt glijden, maar als vanzelf pak ik de prachtige bruine hand en geef er een kusje op. Morgen negen uur vervolg? Ja en daarna samen naar de overkant voor mijn staartjes. Dan rent ze weg. Doet de rest van Afrika er nog toe?

De Ebonies spelen Daisy. Mijn fiets lijkt me daar niet safe. Geroutineerd tijg ik naar het eerste woonhuis, schudt de handen van alle vijftien gezinsleden, leg rustig tien keer mijn situatie uit zodat zij rustig tien keer kunnen zeggen dat ik vanzelf best hier mijn fiets mag zetten en ik zet hem neer, op slot tegen hun regenpijp.

Naast het toneel staat een TV scherm waarop een voorprogramma draait met passages uit hun soap serie op Uganda TV en reclame voor in de kranten als dubieus gekenmerkte banken en huidzalfjes. Er staan microfoons op het podium, dat moet ook wel want er kunnen man in de platte zaal.

De uitversterking is lang niet slecht. Margaret is een uur te laat, het begint een half uur te laat en dan is de zaal halfvol. De bar achterin blijft tijdens de voorstelling gewoon open. Dat mag ook wel want pauzes zijn er niet en de voorstelling duurt vier en een half uur. Ik weet al hoe moeilijk ze kunnen doen over filmen dus meld mij en vertel over onze internationale festivals en toon mij, boef, bereid hun te promoten.

Zelfs nu moet nog ruggespraak worden gepleegd. Het is goed, al word ik later nogmaals door een meisje op agententoon over mijn video aangesproken, zij wordt echter tot de orde geroepen. Na het eerste uur is de zaal helemaal vol, het gaat dus net als in de kerk. De tijd is van gelei. Een Ugandese zuster, net in Engeland geweest, zat voor het begin naast mij onder de boom te wachten.

Wij bespraken het regentonprobleem waarom maakt bijna niemand een regenton, het is toch een groot gemak en weinig werk. Zij bleek de gedachte van de verschillen in tijdhorizon heel goed te begrijpen: En nu is nu, en later is veel later dan in Europa.

Zonder aarzelen zegt ze: De toneelvoorstelling van vanmiddag zou dan voor een Ugandees 27 Engelse uren hebben geduurd! Maar het zou ook betekenen dat een Ugandees voor zijn gevoel in een "Londens" uur zes uur werkt.

Aan de andere kant: Niet alleen is het verdriet van werken hier dus veel groter en de vreugde van niets doen ook, maar de vreugde van het resultaat van je werk is zes keer zo ver weg. Om voor iets dat zo ver weg is nu te gaan sappelen Je kunt zelfs de grote krachten met die arrogantie verstoren en dan zijn de rapen gaar!

Werken voor een resultaat is dus volstrekt irrationeel. Als het dak lekt verzet je je bed, als je water nodig hebt ga je het halen, een regenton? Allemaal gevaarlijke arrogantie en nog vermoeiend ook. De tijd in Afrika is net zoiets als de aarde voor de angstige matrozen van Columbus: Voor vele Ugandezen is het eind van de tijd een dag of twee, drie.

Hoewel ik tegen Ugandezen vaak met daverend succes de anekdote vertel dat ze mij op mijn 25e bij mijn eerste baantje vertelden wat mijn pensioen zou zijn denk ik dat wij westerlingen in de praktijk ook niet veel verder dan een jaar gaan met dan nog wel enkele algemene zelfbeperkingen strekkende tot een redelijke reservepositie aan het eind van dat jaar.

Zelfs westerse bedrijven denken nooit veel verder dan vier jaar vooruit, althans niet precies. Tussen de binnendruppelende mensen een bruine edelsteen: Of ik even wil betalen. Jackie ziet er weer prachtig uit, een lange dunne rok en een lang rood jasje er boven. Veel kleiner dan ik is ze niet meer. Ik ga af en toe naar de Starcom om te zien of er een fax voor mij is en voor elke dag staat er wel een fax genoteerd voor Jackie Nankya van ene Richard. Ze komt niet helemaal dagelijks ophalen blijkens haar handtekeningen maar toch wel vaak.

Dit gezelschap kent de Koot en Bie truc van praten tegen jezelf: Dit alles technisch zeer aanvaardbaar. De spelers zijn natuurlijk beter dan de Nederlandse maar dat is niets bijzonders, dat is op de hele wereld zo: Als je alleen al kleine Davies Nankya van vier zogenaamd wakker ziet worden nadat hij middels geveinsde slaap heeft getracht aan het innemen van medicijnen te ontkomen!

Een vrouw wordt blind bij de moord op haar man. Familie van stad en platteland tracht haar bezittingen te bemachtigen met list en bedrog.

Uiteindelijk blijkt haar blindheid voorgewend. Voor wat er Afrikaans aan is moet je naar de invulling gaan kijken, bijvoorbeeld het probleem van naar de stad getrokken en rijk er geworden mensen met de op het platteland achtergebleven familie levert regelmatig gejoel van herkenning op: De plattelandstak wordt boos en zet witchcraft in hier wordt de heks aangedikt -letterlijk, namelijk met kranten in de broek- als een achterlijk mens waar lekker om gelachen kan worden.

De arme vrouwen van het platteland hebben steevast dikke billen en grote borsten , de stadsmensen voldoen aan het westerse vormenpalet. Maar op themaniveau is er niets wat voor ons een probleem is.

Ze kunnen zo naar Nederland. Het zou voor Nederlanders ook leerzaam zijn van de sociale vaardigheden van de Afrikanen kennis te nemen. Afrikanen hebben daar een duidelijke voorsprong in ten opzichte van de gemiddelde westerling. Dat is natuurlijk ook geen eerlijke vergelijking. Afrikanen hebben er, omdat ze minder tijd besteden aan het leren van technische vaardigheden, veel meer tijd voor. Wat doen ze in de tijd dat wij westerlingen ons bezighouden met het verwerven van technische vaardigheden in hogere opleidingen?

Ze zitten bij elkaar. Dat levert wel degelijk iets op. Bij sociale vaardigheden gaat het, zoals iedereen weet, om het kunnen spelen van rollen, het ontwikkelen van communicatief gedrag dat het doel van persoonlijk expressie ontstijgt en een nauwkeurig beoogd effect heeft op de ander en het is logisch dat de Afrikaan daarin de meeste westerlingen met gemak verslaat.

Ik had zoiets vroeger al eens gelezen bij Hobbes , maar ik vond het zo idioot dat ik het niet wou geloven: Er wordt in het theater ook veel gezongen en geswongen maar dat is allemaal playback met overigens uitstekende geluidskwaliteit. Er wordt niet alleen naar de bar gelopen, ook wordt luid de naam van iemand geroepen waar een acteur krachtens zijn rol niet op behoort te kunnen komen en wordt iemand van achteren belaagd dan zijn de waarschuwingskreten niet van de lucht.

Mijn fiets staat er nog met een plastic zak, over het zadel gedaan vanwege de regenbui! Dit brengt mij op enkele gerelateerde gebeurtenissen die ik vergeten ben op te schrijven: Ik werd mooi wel gewaarschuwd.

Ik moet aannemen dat die vrouw ook wel besefte dat er heel goed een jaarsalaris voor haar in zou kunnen zitten. Die sprong achter de naaimachine vandaan en sprintte met de rugzak achter mij aan. Dan hoor je bij hen, ook al kennen ze je nog maar net.

Als je er hier bij hoort is dat een dermate onvoorwaardelijk als eigen beschouwd worden dat je als bleke een onbeschrijflijke gelukzaligheid ervaart van iets dat wij misschien ook ooit gehad hebben maar wat bij ons volkomen verloren is gegaan. Ja ik weet het, ze schieten je ook dood voor een piek maar daar heb ik het nu even niet over. Ik heb het nu even over de in een Europese stad dolende eenzame die nergens onvoorwaardelijk welkom is, altijd op zijn tellen moet passen en die zich hier met een aanloop en een luide krijs van babygeluk op andermans bed laat vallen.

Bij het binnentreden van supermarkt Laki Modja komt het gesprek op mijn Keltenrasta die in de planning ligt. Het gezicht van Miss Margaret betrekt. Ze blijft in de ingang van de winkel staan, Jackie en Davies geduldig achter haar in de rij, om uit te leggen dat ik nu zo mooi ben en zelfs Jackie vindt dit mooier.

Nu weet ik stiekem dat haar vijftienjarige slanke boomlange zelfgekweekte langbenige rondborstige zwartbruine perzik-Miss Busoga maagd geen enkele interesse in mij toont en dagelijks naar de Starcom loopt voor faxen van haar Richard. Jackie aankijkend zeg ik tegen Miss Margaret dat dit een boeiend onderwerp is maar dat we nu eerst boodschappen gaan doen.

Jackie laat al haar hagelwitte tanden zien, boven en beneden, van uiterst links, via het midden, tot het achterste eind van de rechterkant. Nou ja alle voorraden weer aangevuld. Dag Davies, dag Margaret, dag Jackie.

Heerlijk, als je er eenmaal aan gewend bent. Ik zit al sinds de ochtendschemering op de loer voor Dutroux die nu toch uit mijn val gegeten lijkt te hebben. De door mij bij Kafuko pleegzoon Kiganda bestelde ladder die mij de toegang verschaft tot Dutrouxs riante dakslaapplaats met uitzicht op Victoriameer, gisterenavond nog niet aanwezig, blijkt nu in de tuin te liggen.

Loodzwaar, maar mijn vrees voor gewoon opgespijkerde sporten bleek niet bewaarheid: Gisterochtend versliep ik mij en werd pas een half uur voor de afgesproken computerles van Proviah wakker.

Toen ik met mijn thee uit de keuken kwam zat ze al aan mijn tafel. Ik meende er goed aan te doen de betovering van de Encyclopedia Britannica in stelling te brengen. Wat wilde ze weten? Ze wist niks te weten. Ik zeg, typ maar eens in "Dar es Salaam". Zo gaan we verder waarbij ze gelukkig weer fout met haar wijsvinger over het touchpad bezemt zodat dit even rustig op de binnenkant van mijn onderarm moet worden geoefend.

Ze maakt snel vooruitgang dus na een minuutje of tien intensief oefenen heeft ze het onder de knie. Zelf dacht ze het al eerder te kunnen. Er zijn evenwel nu eenmaal dingen die je meteen vanaf het begin helemaal goed moet leren doen om er later niet mee in de problemen te komen. Ik moet bekennen dat ik me niet helemaal kan herinneren wat ze verder nog in de encyclopedie heeft opgezocht maar dra zei ze dat het tien uur was, tijd om naar de overkant te gaan voor mijn Keltenvlechtjes.

Daar had ik nog helemaal niet aan gedacht! Onze vlechtster bleek naar het ziekenhuis met een "gebroken pink". Dat bleek gelukkig later wat minder erg: Proviah stelt voor mij meteen naar een vlechtster in de stad te brengen en mij dan aan het eind weer op te komen halen. De gedachte om Proviah, mijn beoogd gezelschap tijdens de barre urenlange zit, tevens bijsturend zodra het niet naar haar zin zou worden, het hele middenstuk van de vlechterij te moeten missen doet mij de moed in de schoenen zinken.

Zullen we het niet morgen doen? Vandaag kan ik met Piet en zijn familie mee naar een stukje oerwoud dat nog over is langs de weg naar Kampala, en voor het toerisme is opengesteld. Toegang zonder Ugandees paspoort: Op weg naar huis ligt er weer eens een nog rokende tankauto om de kop zijn olie uit te gieten in een sloot. De chauffeur staat er beteuterd naast. Nou God, dat heb je weer mooi versierd, grinnik ik in gedachten.

Ach ja, God is ook maar een mens. Om vijf uur in het pikkedonker rammelt de val stevig. Ik had geen ochtendwake gepland want gisteren was Dutroux de hele periode tussen Dit moet haast wel Dutroux zijn geweest, constateer ik na uitgeslapen te zijn: Als het licht is laat hij ze liggen, hij heeft kennelijk nu het plan opgevat gewoon in het donker van mijn bananen te gaan ontbijten.

Het schrijven valt mij moeilijk, ik word gestoord door een heftig circulerende hormoonhuishouding. De lezer zal onmiddellijk begrijpen dat het er dus nog niet van gekomen is.

Tevens twijfel ik of Proviah zich wenst te begeven in verdere proefondervindelijkheden met haar nice tall man. Niets is lastiger dan, eenmaal op koers, het geloof in de kust aan de horizon op te geven. En dat terwijl het me zonder haar op deze fantastische oceaan zo goed beviel.

Gisteren dus half zes op, geen Dutroux, om negen uur volgens afspraak naar Proviah wegens de Keltenvlechtjes. Ze moet nog even afstrijken. Ik houd de mooiste van haar tegen mijn wang. O die drukken we wel even af.

Ik vergeet hem, maar ze blijkt hem later zelf in haar zak te hebben gestoken. Giechelend willen ze hem stiekem drukken terwijl de invalide vrouw haar inderdaad merkwaardig aandoende zaakjes aan het regelen is en bij de bodaboda klaar staat om mee naar mijn huis te gaan want dit is zwart.

Ik stel voor dat ik haar gewoon zeg dat ons plan veranderd is, zo gezegd zo gedaan en Grace weet wel iets beters, hetgeen mijn vlechthok van de vorige keer in de nis blijkt te zijn. Ik heb weer dezelfde vlechtster, wederom stopt ze niet tot het af is, dat is dus deze keer vier uur volcontinu want, roep ik trots door de nis, ik ben nu ook professional, dus opstaan voor een rekoefening uit mijn zit op de grond tussen de dijen van de achter mij op een krukje zittende vlechtster is nu beneden mijn stand.

Proviah hecht geen kunsthaar aan want dat is waar het echt op aan komt. Wel gaat ze meehelpen vlechten. Naast mij zit een vrouw op de grond met de benen onder zich gevouwen naar haar vlechtster toe, het hoofd op haar dijen, de ogen half gesloten.

Dat wordt een soort aspergeakker, telkens een scheiding waar de hoofdhuid zichtbaar is en dan weer een rug met kunsthaar bijeengevlochten haar. De drie dames hebben vier uur voor mij nodig, dus eigenlijk zestien uur werk.

Grace vertelt dat de dames zelfs bezoek krijgen van parlementsleden die ervoor uit Kampala komen. Dit wil er voor mij zelfs van een New Vision journaliste niet in. Dan kunnen ze toch verhuizen uit dit vanaf de straat een bezemhok lijkend afgebladderde alkoofje van anderhalf bij vier, gelegen naast een half afgebroken schuur en een braakliggend terrein? Nee daar zitten ze voor de lage gemeentebelasting.

Ik verklaar Grace dat het me nog niet helemaal lukt haar te geloven maar dat ik eraan werk. De staatsgeheimen van Uganda in de hoofden die alhier urenlang vaak zelfs twee dagen aaneen op de dijen van de vlechtsters gevleid liggen? Of moet ik mijn idee over Ugandese parlementsleden bijstellen? Zouden ze meer op die onbenullen en tuthola's in het Nederlandse parlement lijken?

Ik wilde er de eerste keer heen om eens te zien wat dit is en ik lijkt boter bij de vis te hebben gekregen. Grace is naar de New Vision vlakbij, Proviah heeft de foto al weggebracht en komt terug met ijsjes. Het haar wordt iets boven de schouders afgeknipt, puntjes versmolten met heet water en ik loop naar de spiegel.

Het roodbruine kunsthaar blijkt bij vlechting de okerkleur te krijgen van de koorden van die sjieke gordijnen die in Franse paleizen hangen.

Met haar heeft dit van honderd meter al niets meer te maken. Ik heb immers Proviah en die vind het mooi geworden. Wat kan het verder schelen? Zullen we naar de Sailing Club? Ik wil haar hand nemen maar in de hand aan mijn kant heeft ze steeds een zakdoek. Slim dat is wel aardig, maar anderzijds slecht voor mijn ego natuurlijk.

Op het gras onder de boom van de Sailing Club gaat ze met een verveeld gezicht met de rug naar het meer zitten. Dit is hier een pokketent, vindt ze. Ik zit tegenover haar, gezicht naar het meer. Ze kijkt systematisch somber langs mij heen, ongeduldig. Of maken ze nog een terugtrekkende beweging ook? Nee, het ging uit-ste-kend.

Alleen wat lang moeten wachten bij het vlechten. Ze blijft langs mij heen kijken. Ik verzin van alles, tot en met de gedachte dat ze de pest heeft aan rijke blanke lullen die zich op hun actie voorbereiden door de meisjes eerst naar deze plek te brengen, bastion van blanke rijkdom. Een grijze zware stolp wordt door een God die mij kennelijk, en waarschijnlijk terecht voor overjarige kaas houdt over mij heen geplaatst. De lucht binnen wordt snel benauwd, de boel beslaat en daar zit ik, een onvrijwillig Turks bad.

Ik wil naar Nederland, naar mijn geleende hangmat die sinds de diefstal van mijn mooie bank door mijn charmante doch heetgebakerde, jeugdige Slavische voormalige echtgenote Olga, met wie ik in een dramatische scheiding lig met veel Russische vuur- en vlamverschijnselen, mijn zitkamer vult.

Op bed liggen TV kijken. Wat moet ik hier in Afrika. Ik wil de ster van de show zijn en niet voor Piet Jan snot met die maffe Keltenvlechtjes tegenover een stuurs bakvisje zitten. Clair, oobster van de Sailing Club, komt het eten brengen. You did it again? Ze wist het nog van de vorige keer.

Clair is voor haar doen uiterst formeel en kijkt mij ook niet aan met haar vrolijke ogen zoals ze anders altijd doet.

Tsja meneer heeft een meisje meegenomen. Ja hoe vind je het? Klinkt ik hol vanuit mijn stolp. Haar korte plichtmatig positieve reactie met afgewende ogen kan ik mij niet meer herinneren.

In een poging uit mijn stolp te breken zeg ik met een moeizaam op mijn gezicht geboetseerde lach: Er wordt niet eens teruggelachen. Mijn spel is uit. Ik heb hier op aarde niets meer te zoeken.

Ik zit hier voor paal. Absoluut in de zin van Hegel. Who takes us to town? Ik ram nogmaals tegen de binnenkant van mijn stolp: Ik richt mij tot de jongen naast hem en ik zeg: Men mompelt zachtjes muzungu tegen Proviah en de hele club blijft eensgezind op duizend staan. Ik giet valse kracht in mijn stem, bonkend tegen mijn stolp: Gewoontegetrouw zet ik de twee passen richting reisdoel die genoeg horen te zijn voor een tegenbod van vijfhonderd zodat we op de marktprijs van driehonderd kunnen afmaken.

Maar ze laten ons lopen. Riskeert die muzungu ruzie met zijn meisje? Wel degelijk, mijne heren! Met een stevige pas erin, Proviah een halve meter achter mij aan lopen we naar Main Street. We komen een colonne gehandboeide jongens onder leiding van hun gevangenisbewaarders tegen.

Het is maar vijf minuten, roept Proviah opgewekt als we er zijn. Proviah, hier is geld voor de bodaboda naar huis, ik moet nog even naar Bugembe. Nee we moeten langs de fotozaak want je foto is klaar.

Ik krijg haar foto, o, o, wat ben je mooi, voel de stolp weer aankomen en berg hem zo snel mogelijk weg. Het lijkt heel aanlokkelijk om deze zaken te verbieden. Theoretisch klinkt het namelijk heel leuk. Er komt een wet dat ongezonde dingen niet mogen en dat lijkt dan goed voor de volksgezondheid.

In praktijk blijkt het echter niet te werken. Er is al op vele manieren getracht roken, drinken, spuiten en slikken te verbieden. Iedere keer weer blijkt dat mensen het gewoon blijven doen. Het enige resultaat is een vlucht naar de criminaliteit. Wat wel blijkt te werken, is legaliseren, reguleren en handhaven. Een coffeeshop kan dan een vergunning onder voorwaarden krijgen en deze kwijt raken als niet aan de voorwaarden voldaan wordt.

Bij handhanving van die regels, zullen deze zelden tot nooit overtreden worden. Net als een slager altijd zal blijven voldoen aan de eisen die de keuringsdienst van waren handhaaft, zal een coffeeshop dan ook aan die regels blijven voldoen.

Afgelopen maanden is in Terneuzen gebleken waar het sluiten van coffeeshops toe leidt. Na invallen van justitie sluitten de coffeeshops daar hun deuren. Het aantal klachten over drugsoverlast nam toe van veertig naar honderdveertig per maand. Drugspanden gingen weer floreren, op straat kwam de overlast van drugsrunners terug. Daarnaast kwam er dusdanig veel overlast in omliggende gemeenten, dat burgemeesters van die plaatsen de collega in Terneuzen verzocht hebben de coffeeshops weer te openen.

Gisteren is tot opluchtig van de Zeeuwse bevolking de eerste coffeeshop weer opengegaan. De regels zijn wel wat aangepast. Hier blijkt reguleren en handhaven dus in praktijk beter te werken dan verbieden.

Men wil dus terug naar de situatie die men afgelopen maanden in Terneuzen meegemaakt heeft. Ik ben daar niet voor. Het vreemde van het huidige gedoogbeleid is dat verkoop en gebruik mag, maar produktie en inkoop niet.

Produktie en groothandel zijn daardoor broeinesten van criminaliteit geworden. Volgens mij is het effectiever om de gehele keten van produktie tot gebruik te legaliseren, reguleren en handhaven. Afstand van scholen en jongerencentra, leeftijdsgrenzen, kwaliteitseisen en veiligheid kunnen dan pas echt goed geregeld worden.

Voor criminelen is er dan geen lol meer aan. Bij legalisering zal immers ook de fiscus mee kunnen genieten. Het lijkt mij vele malen effectiever dan de hele handel overlaten aan criminelen. Het roken van en jointje is immers niet zo gezond, maar het kopen van jointjes bij criminelen lijkt mij nog veel minder gezond. Welke situatie vind jij gezond? IJsselstein - 1 november - Vanmorgen struikelde ik bijna over een bordje met een rookverbod nadat ik de trein uitgestapt was op Utrecht Centraal.

Thuis aangekomen, vond ik een bekeuring van €20,- omdat ik vijf kilometer per uur te hard gereden had. Ondertussen miezert het continue en is het waterkoud. Ik ben weer in Nederland. Ongetwijfeld zullen Zwitsers zich ook ergeren aan gewoontes in het eigen land. In de vijf dagen dat ik er geweest ben, is me echter niets vervelends opgevallen. Zürich is een veilige en gevarieerde stad, het berglandschap in de directe omgeving is schitterend.

Ik denk dat het voor heel Zwitserland geldt, hoewel eigenlijk niet over één land gesproken kan worden. Het is een bondsrepubliek van 26 kantons, verdeeld over vier taalgemeenschappen. Hoewel de kantons een grote mate van autonomie hebben, zijn er een aantal kenmerkende landelijk geregelde zaken waar iedereen achter staat.

Het eerste is de neutraliteit van het land. Sinds enkele jaren is Zwitserland lid van de Verenigde Naties, verder hoort het nergens bij. Wel heeft men het verdrag van Schengen ondertekent, zodat vrij verkeer over de grens mogelijk is. Orde en netheid is ook in heel Zwitserland terug te vinden. Het is voornamelijk te merken aan de nette straten. Er zijn namelijk wel veel regels, maar over het algemeen zijn deze niet betuttelend. Zo mag overal gerookt worden, is euthanasie toegestaan en prostitutie gelegaliseerd.

Democratisch kan het land ook genoemd worden: Daarnaast organiseert het parlement regelmatig facultatieve referenda voor andere belangrijke beslissingen. Alle andere Zwitsers kunnen een volkinitiatief opstarten. Als een Zwitser een goed idee en Uiteraard gaan niet alle beslissingen via referenda.

Voor het dagelijks bestuur is er een federale regering, bestaande uit zeven ministers. Deze zijn om de beurt een jaar president, waarbij de volgorde wordt bepaald door het parlement. Hoewel deze vorm van democratie tot nogal veel verkiezingen leidt, schijnt het erg goed te werken. In ieder geval zijn er zelden grote conflicten tussen de toch wel erg verschillende taalgebieden. Wellicht kunnen andere Europese landen daar nog wat van leren.

Wat wil jij leren? Wanneer heb jij het koud? Zürich - 31 oktober - Ik heb goed nieuws voor alle wintersporters: Afgelopen dagen heb ik de skies niet ondergebonden, maar ben ik wel de bergen in getrokken. Woensdag ging de reis naar Schaffhausen. Onderweg ben ik uitgestapt in Neuhausen, waar de grootste watervallen van Europa zijn. Er viel net zoveel water uit de lucht als in de Rijn, maar mooi was het wel. Vooral de breedte van meter is indrukwekkend, de hoogte van 23 meter valt nog mee.

Na uitgekeken te zijn bij de watervallen, ben ik nog in Schaffhausen geweest. Het is een historisch stadje met een mooi oud centrum rondom een kasteel. Terwijl ik er rondliep, stopte het met regenen. Het begon te sneeuwen. Donderdag ben ik met een lokaal treintje de Uetliberg opgeweest. Het is een berg in de directe nabijheid van Zürich, met een directe treinverbinding vanaf het Centraal Station.

Mijn plan was om vanaf de Uetliberg terug te lopen naar de stad, maar dat ging niet lukken. De verse sneeuw had de voetpaden in ijsbanen veranderd. Bij gebrek aan langlaufskies heb ik de trein dus maar weer teruggenomen.

Uiteraard heb ik boven op de berg mijn tijd nog wel even nuttig besteed. De warme chocomel smaakte prima en ook de kunst van het sneeuwballen gooien heb ik weer uitgebreid beoefend. Wat doe jij in de sneeuw? Zürich - 28 oktober - Enkele weken terug besloot ik dit najaar nog een stedentrip te maken.

Ik dacht aan München, maar na een blik in de hotelgids werd het Zürich. Ik heb er geen spijt van. Zürich is gelegen in het noordelijke deel van de Zwitserse Alpen. Het centrum ligt aan het Zürichmeer en wordt doorsneden door de rivier de Limmat. De binnenstad is ingericht op de zakenman van tegenwoordig. Aan de westoever van de rivier bevinden zich de banken waar de stad bekend om is. Het ademt een Duitse sfeer uit, er staan voornamelijk grote gebouwen en de straten zijn breed en massaal.

Behalve banken zijn ook de grote warenhuizen, modekentens en exclusieve juweliers er gevestigd. De bekendste straat is de Bahnhofstrasse, een brede promenade tussen station en Zürichmeer.

De oostoever vind ik gezelliger. Het is ingericht op de vrijtijdsbesteding van 'de zakenman'. Brede straten zijn er vrijwel niet te vinden, smalle straatjes en steegjes des te meer.

Grote banken en winkelcentra zijn er ook niet. In plaats daarvan zijn er talloze galleries, eettentjes, café's, nachtclubs, sexshops en allerhande filmzaaltjes. Veel van dit soort wijken in grote steden veranderen in ongure gebieden. In Zürich is dat niet het geval.

Het is netjes, veilig en sfeervol. Mijn hotel staat ook in deze wijk. Het is een keurig hotel in een mooie straat, ondanks de aanwezigheid van allerlei soorten andere winkels. Het meest opvallende aan de stad vind ik de afwezigheid van Nederlanders. Reisgidsen van Zürich zijn in Nederland niet verkrijgbaar en dat merk ik hier in het straatbeeld. De stad is erg internationaal, ik zie en hoor allerlei nationaliteiten om mij heen. Nederlands hoor ik echter vrijwel nergens.

Voor een vakantie vind ik dat zelf wel zo prettig. Ander geld, een goede sfeer en nergens Nederlanders: Wat is jouw perfecte vakantie? Zürich - 27 oktober - Vorige week schreef ik dat ik een enthousiaste eigenaar van een caravan ben. Dat is zo, maar daarnaast ben ik een liefhebber van treinreizen. Ieder najaar, als de caravan in de winterstalling staat, ga ik er een week met de trein opuit.

Dit jaar was de bestemming Zürich. Afgelopen jaren heb ik vele treinreizen gemaakt. Vaak reserveerde ik een slaapplaats in vier- of zespersoonscoupés. Dit jaar heb ik er voor gekozen om samen met mijn vriendin een tweepersoonscoupé te reserveren. Het is net wat luxer. Het contact met medereizigers is wat minder, maar daar staat een stuk comfort tegenover. En in de restauratiewagen of op de gang is het alsnog mogelijk om in gesprek te komen met andere reizigers.

Het voorkomt in ieder geval overlast van draaiende, rochelende of snurkende reisgenoten. Eén van de bijkomende voordelen van een tweepersoonscoupé in de CityNightLine is dat een ontbijt geserveerd wordt.

Verse koffie, jus d'orange, een broodje en een croissantje worden 's morgens door de conducteur geserveerd. Vanmorgen zat ik er in Baden van te genieten, terwijl op het station stond een jonge vrouw te roken. Waarschijnlijk was ze net opgestaan en onderweg naar haar werk, terwijl ik net wakker was geworden in de trein.

Ze kan ook er ook om een heel andere reden gestaan hebben. Net toen ik dat bedacht, vertrok mijn trein weer. Een half uur later kwam ik aan in Zürich. Waar de jonge vrouw met de sigaret naartoe ging, zal ik nooit meer ontdekken. Voor mij was ze één van de vele reizigers met als eindbestemming anonimiteit.

Waar gaat jouw trein naartoe? IJsselstein - 20 oktober - Afgelopen weekend was de kampeer- en caravanbeurs. Als enthousiaste eigenaar van een caravan heb ik deze beurs bezocht. Niet alle merken waren vertegenwoordigd, maar er stonden er vele. De eerste stand achter de ingang was van Knaus en Tabbert. Het zijn Duitse caravans van dezelfde fabrikant.

De grote stand verbaasde me enigszins, omdat de fabriek in Duitsland falliet is. Op de stand zelf was er niets van te merken, maar de concullega's op andere stands wisten het allemaal te vertellen. Eén van die andere stands was van HomeStar. Het is een Belgische caravan uit de fabriek waar tot vorig jaar nog HomeCar werd gefabriceerd.

Ook deze fabriek was falliet. De HomeStar caravans zijn exact hetzelfde als de HomeCar, alleen de naam is anders. Men hoopt waarschijnlijk dat onder een andere naam de verkoop weer winstgevend gaat worden. Oorzaak van deze malaise is een dalende verkoop.

Caravans gaan lang mee, wat de vervangingsvraag laag maakt. Er zijn wel innovaties geweest, maar de gemiddelde caravangebruiker zit daar niet op te wachten. Hetgeen wat de caravaneigenaar wil, is al jarenlang onderdeel van iedere caravan. Op een camping wordt immers voornamelijk buiten geleefd, de behoefte aan luxe is dan niet groot. De vraag naar nieuwe caravans is er wel, maar deze is lager dan de produktie.

Tegelijkertijd neemt de vraag naar nieuwe campers toe. Er stonden dit jaar dan ook meer campers op de beurs dan er ooit gestaan hebben. De prijzen logen er er niet om, een camper is gemiddeld duurder dan een auto met caravan. Ik houd het daarom voorlopig bij mijn caravan. Mocht ik nog eens tijd en geld over hebben, kan ik altijd nog op zoek naar een leuke camper. Heb jij ook een caravan? Momenteel is het als overheidsbank de meest betrouwbare bank van het land. Het kan snel gaan.

Voor me stond een man die vertelde erg blij te zijn met zijn lakse karakter. Hij was van plan geweest zijn geld over te boeken naar de de Ice Save Bank. Dit gebrek aan daadkracht heeft hem veel ellende bespaard. Hij deed me denken aan een oud collega.

Die was alles behalve laks en had enkele jaren in de aandelenhandel gezeten. Op het moment dat hij bij mij kwam werken, was hij begin twintig en grijs. Na enkele weken zorgeloos aan het werk te zijn, kwam zijn originele zwarte haardos weer terug. Het maakte mij duidelijk dat een leuke baan belangrijker is dan veel geld verdienen. Toch schijnt het niet voor iedereen zo te werken. De desbetreffende oud collega is na enkele maanden toch weer teruggegaan naar de aandelenhandel, hij miste het geld.

Waarschijnlijk zijn we inmiddels alletwee even grijs, maar bij mij komt dat gelukkig niet van de geldzorgen. Het geeft aan dat banken en aandelenhandel mijn wereld niet zijn. Hoewel ik prima begrijp wat er gaande is, komt het onwerkelijk op mij over. Het verdienen van geld door er mee te schuiven heb ik altijd al vreemde handel gevonden. Volgens mij geldt dat voor een heel groot deel van de bevolking. Toch laten mensen hun leven er door beïnvloeden. Huizen en auto's worden al minder verkocht, minder dure artikelen zullen snel volgen.

De overheid probeert met man en macht de banken te steunen, wat op zich goed is voor de economie. Op termijn zal het echter wel betaald moeten worden. De gevolgen voor de belastingdruk laten zich raden. Ik hoop dan ook van harte dat deze crisis snel voorbij gaat. Het zal veel mensen grijze haren besparen. Waar krijg jij grijze haren van?

Vergeleken met de gemiddelde filelengte op donderdagen, stond er één kilometer minder. De organisaties spraken over een succes. Men had berekend dat als Dat is namelijk het aantal mensen dat op vrijdagmorgen de auto niet pakt en dan staan er vrijwel nergens files.

De ochtendspits was wat later dan normaal, de avondspits een drama door enkele ongelukken. De organisatoren noemen de dag nu een succes omdat er aandacht is geweest voor mobiliteitsvraagstukken.

Schijnbaar had men afgesproken dat ieder resultaat een succes zou zijn. Zelf rijdt ik iedere ochtend van van IJsselstein naar de Uithof in Utrecht. Tot twee jaar terug was dat slechts incidenteel een probleem. Sinds de invoering van de 80 km zone rond Utrecht en de herinrichting van knooppunt Oudenrijn gaat het 's morgens een stuk minder snel. Het is een goed voorbeeld van averechts werkend beleid. Afgelopen weken is het erger dan het ooit geweest is. Mijn wekker een kwartier eerder zetten bespaart me nu een half uur reistijd.

Dat doe ik dan maar, wachtend op het moment dat te veel mensen dat zijn gaan doen. De middagen zijn sterk wisselend.

Eén van de problemen van de Uithof is het beperkte aantal uitvalswegen. Het komt regelmatig voor dat deze 's middags allen verstopt zitten. Files op snelwegen staan er vaak, maar zijn niet het grootste probleem.

Erger zijn de lange rijen om de snelweg op te komen. Hier zit met regelmaat geen enkele beweging in. Een reistijd van een uur is geen uitzondering meer, terwijl het filevrij een ritje van twintig minuten is. Een echte oplossing voor het fileprobleem zal niemand hebben. Rekening rijden, aanleg van extra wegen, gebruik van spitsstroken en meer openbaar vervoer zullen allemaal helpen. Meer spreiden van werktijden levert echter weer allerlei andere praktische problemen op. Kinderopvang, sociale contacten en overlegmomenten zijn immers afgestemd op de reguliere werktijden.

Het is begrijpelijk dat velen om deze reden een uurs economie verafschuwen. Zolang dit zo blijft, lijken filevrije dagen mij echter utopie. Zijn jouw dagen wel filevrij? IJsselstein - 4 oktober - Met regelmaat heeft theaterstichting Kwibus voorstellingen voor kinderen. Vandaag werd drie maal de kinderopera Jantje in Modderstad gespeeld. Het verhaal gaat over Modderstad. Daar zijn alle kinderen vies.

Er wordt niet gewassen en haren worden niet gekamd. En in een bad gaan moet echt iets vreselijks zijn. Dan komt Jantje in Modderstad wonen. Hij is juist erg schoon en bedenkt een plan om de kinderen van Modderstad te laten zien dat een bad helemaal zo erg niet is. Het is een heel eenvoudig verhaal, gemaakt naar een oud prentenboek van de Zweedse Attilia Adelborg.

Het bijzondere is dat de gehele voorstelling gezongen wordt. Speciaal voor Kwibus is de tekst gemoderniseerd en één liedje toegevoegd. Alles wordt live gezongen en gespeeld, er komt geen bandje aan te pas. De eerste serie voorstellingen was gisteren en vandaag, over drie weken zijn er weer vier voorstellingen. Gespeeld wordt in het vroegere pand van loodgieter Van den Broek.

Dat staat al geruime tijd leeg, er zijn vergevorderde plannen om er een klein theater van te maken. Van de ideeën zijn al tekeningen gemaakt, vandaag waren deze ook te zien voor de bezoekers.

Probleem is de vergunningenprocedure. Deze loopt al drie jaar omdat omwonenden overlast verwachten. Zelf begrijp ik daar weinig van.

Een bedrijventerrein verandert buiten kantoortijden vaak in en naargeestige omgeving. Een theater kan daar verandering in brengen en geeft minder overlast dan sommige andere bedrijven. Ik vrees echter dat de angst voor het onbekende overtreft.

Mensen blijven bezwaar maken en dat kan in Nederland heel lang duren. Hopelijk nemen de huidige voorstellingen de bezwaren weg en kan het theater snel vorm krijgen. Creativiteit krijgt dan nog meer ruimte in IJsselstein! Gun jij creatieve mensen ook de ruimte? IJsselstein - 28 september - Afgelopen jaar had ik een pluim cadeau gekregen. Dit weekend heb ik deze ingewisseld voor overnachtingen in Hotel Paping te Ommen.

Het was een heerlijk weekend in een schitterende omgeving. Ommen is een stadje in het Salland, langs de Vecht in Overijssel. De omgeving bestaat uit afwisselend bossen, rivieren en weides. Dat maakt het uitermate geschikt voor wandelaars, fietsers en motorrijders. Die zijn er dan ook volop, het is er behoorlijk toeristisch! Ook ik heb de zaterdag besteed aan wandelen. Hiervoor heb ik gebruik gemaakt van fietsknooppunten.

Deze staan in het landschap met borden gemarkeerd, ook de weg er naartoe wordt aangegeven. Een bijbehorende kaart had ik bij de VVV van Ommen gekocht, hierop had ik de route vooraf uitgestippeld. Het was de eerste keer dat ik het systeem gebruikte. Het grote voordeel is dat het mogelijk is alle soorten paden en afstanden te combineren, terwijl echt kaartlezen tijdens het wandelen niet nodig is. Volgen van de nummers op de bordjes is voldoende.

Ik vind het een aanrader en zal het zeker meer gaan gebruiken. Vanmorgen ben ik Ommen nog even ingelopen. Ik wilde nog even van het mooie weer genieten met een kopje koffie op een terras. Het eerste terras wat ik tegenkwam, was gesloten. Wel hoorde ik een koor zingen in de naastgelegen kerk.

Enkele straten verder, langs de doorgaande weg, waren de terrassen gelukkig wel open. Er zaten veel motorrijders, terwijl op de doorgaande weg voorbreidingen werden getroffen voor een hardloopwedstrijd. Ik vond het een prima uitzicht. De motorrijders werden dat luid en duidelijk met mij eens op het moment dat drie blonde dames passeerden. Zo vierde ieder in Ommen zijn eigen zondag. Een deel zat in de mis, anderen vonden hun uitzicht niet mis.

Heb ik nog wat gemist? Het ligt vlakbij de historische binnenstad en regelmatig is het bezet. Zo is er komende week weer kermis. Gisteren was er IJsselpop , een jaarlijks popfestival.

Ik was er 's avonds. De band die ik gezien heb, heet Lekke Band. De naam van de band is al een leuke woordspeling, het optreden was niet minder humoristisch. De show was een aaneenschakeling van verkleedpartijen, foute poedelpruiken en zwetende nepsnorren. Ondertussen werd stevige rock gespeeld. Ou la paloma blanca werd in een rockvariant gebracht onder het motto 'je moet foute muziek gehoord hebben om goede te kunnen waarderen'.

Tijdens de eerste nummers was het publiek wat afwachtend, uiteindelijk zong alles en iedereen mee. Meer onzin heb ik zelden op een podium gezien, maar feest was het zeker. Vier jij ook weleens feest met een Lekke Band? We kunnen dan kiezen wie in het bestuur van de waterschappen komen.

Ik heb geen idee op wie ik kan stemmen. Waterschappen zijn overheden die verantwoordelijk zijn voor het waterbeheer. Het zijn organen zoals provincies en gemeenten, met een eigen democratisch gekozen bestuur en het recht om belastingen te heffen.

In totaal zijn er De grenzen worden bepaald door de stroomgebieden van rivieren. Verschil met provincies en gemeenten is dat waterschappen afgebakende taken hebben. Die taken zijn waterkering, beheer van de waterkwaliteit en beheer van de waterkwantiteit. Eenvoudig gezegd zorgen ze voor droge voeten en fris water. Iedereen zal begrijpen dat het voor Nederland van levensbelang is om deze taken goed te organiseren.

Ieder waterschap heeft een algemeen bestuur, een dagelijks bestuur en een dijkgraaf. Het algemeen bestuur wordt eens in de vier jaar gekozen. Binnen het algemeen bestuur worden heemraden gekozen. Samen met de dijkgraaf vormen zij het dagelijk bestuur, te vergelijken met een college van burgemeester en wethouders. De dijkgraaf wordt, net als de burgemeester, voor een periode van zes jaar benoemd door de Kroon.

In november zijn er verkiezingen voor een nieuw algemeen bestuur. Vroeger mochten daar alleen individuen aan meedoen, tegenwoordig mogen ook partijen meedoen. Enkele landelijke politieke partijen doen mee, daarnaast zijn er partijen die zich uitsluitend op waterschappen richten. Eigenlijk begrijp ik niet waarom we waterschappen hebben. De taken zijn belangrijk, maar politieke standpunten zie ik niet. Het hele waterbeheer lijkt mij het werk van vakmensen.

Bij alle andere overheidstaken is dat georganiseerd door publiekrechtelijke organisaties op te richten. Deze organisaties worden gefinancierd en gecontroleerd door het Rijk, belasting heffen is er niet bij. Waarom dit voor waterbeheer wel zo georganiseerd is, is mij een raadsel. Mijn stem laat ik daarom maar in het water vallen, ik heb toch geen idee waar ik voor of tegen moet stemmen. Ga jij wel stemmen voor de waterschapsverkiezingen?

IJsselstein - 13 september - In februari van het afgelopen jaar werd Almere verkozen tot lelijkste stad van Nederland. Burgemeester Jorritsma zei op dat moment dat iedereen maar moest komen kijken om zelf te oordelen. Vandaag heb ik dat gedaan. Almere is een nieuwe stad, de eerste woningen zijn opgeleverd in november Inmiddels wonen er bijna Het bijzondere van de stad is dat deze twee tot vijf meter onder zeeniveau ligt. Er zijn vijf stadsdelen, waarvan Almere Stad het grootste is.

Almere Hout en Almere Poort zijn nog in ontwikkeling, hier wonen nog maar weinig mensen. Ondertussen wordt al nagedacht over een zesde stadsdeel, Almere Pampus. Momenteel is dat nog een groene zone tussen Almere en het IJmeer bij Amsterdam.

Almere Buiten en Almere Haven zijn stadsdelen die al wat langer bestaan. Almere Buiten ligt aan de noordzijde en heeft vooral veel ruime woonwijken. Almere Haven ligt zuidelijker. Zoals de naam al doet vermoeden, is er een flinke jachthaven.

Verder heeft het een winkelgebied en veel stedelijke woningbouw. Ik was vandaag in het stadshart, dat ligt in Almere Stad. Historische panden zijn er uiteraard niet te vinden, het is nieuw, ruim en modern. Tegelijkertijd is het echter ook mooi, veilig en sfeervol! Rondom het centrum bevinden zich ruime parkeergelegenheden. Verder zijn er in het stadshart vrijwel nergens auto's te zien, de winkelstraten zijn autovrij. Winkels zijn er volop.

Rond de Grote Markt bevinden zich horecagelegenheden. De ligging aan het water geeft een leuke extra sfeer. Als dit representatief is voor heel Almere, is de verkiezing tot lelijkste stad onterecht. Er wordt bewezen dat nieuwbouw ook mooi kan zijn. Ik kan iedereen aanraden er zelf eens te gaan kijken. Hoe oordeel jij over een stad? IJsselstein - 8 september - Iedereen heeft weleens last van het volgende dilemma: Wat zullen we eten vandaag? Zelf los ik dat meestal op met een bezoekje aan Foe Wah, de meest gerenommeerde afhaalchinees van IJsselstein en omstreken.

Afgelopen weekend heb ik dat anders aangepakt, ik heb mosselen gekookt. Het ging sneller en makkelijker dan ik dacht. Mosselen zijn weekdieren, die vooral in de kustgebieden leven.

Met name in de Waddenzee komen zij in grote aantallen voor. In het voorjaar en de zomer vindt de voortplanting plaats. Miljoenen larven komen dan vrij en zwemmen in de kustgebieden en zeearmen rond. Na ongeveer een maand begint de schelp zich te ontwikkelen en zinkt het zogenaamde mosselzaad onder het gewicht van hun schelp naar de bodem. Met behulp van byssusdraden hechten zij zich vast aan de zeebodem, aan voorwerpen of aan elkaar. De byssusdraden worden gevormd door een speciale klier die op een soort voet lijkt.

Met deze 'voet' kan de mossel zich enigszins verplaatsen. Wanneer mosselen zich eenmaal hebben vastgehecht, verplaatsen ze zich niet of nauwelijks. Ze zijn nogal honkvast. Alleen als ze onder slib of zand dreigen te geraken, werken mosselen zich naar boven. Het voedsel van de mossel bestaat uit planktonalgen, die zij bemachtigen door het langsstromende zeewater te filtreren. Mosseltjes van ongeveer één centimeter groot noemt men mosselzaad. Wanneer de mosselen 4 à 5 centimeter lengte hebben, worden ze zogenaamde 'half-was-mosselen' genoemd.

Na ongeveer twee jaar zijn de mosselen 6 à 7 centimeter groot en geschikt voor de verkoop als consumptiemossel. Hoewel de meeste mosselen uit de Waddenzee komen, worden ze verkocht als Zeeuwse mosselen.

Dat komt doordat het verwateren, dat is zandvrij spoelen, in Nederland uitsluitend in de Oosterschelde plaats vindt. Als dit is gebeurd, mogen de mosselen verkocht worden als Zeeuwse mosselen.

Met name in België zijn deze populair, maar ook in Nederland worden ze volop verkocht. Zaterdag had ik ook een pak gekocht, met voor mosselen geschikte kruiden. Het geheel had ik over twee pannen verdeeld, met een kleine hoeveelheid water daarbij.

Vervolgens heb ik het op het vuur gezet. Al na enkele tellen kwam er vocht uit de schelpen, waarna de mosselen in hun eigen vocht gaar konden koken. Een paar minuten later stonden alle schelpen open, de mosselen waren gereed voor consumptie. Naar Vlaamse gewoonte had ik er patat bij gebakken. Samen met een fles knoflooksaus vormde het een overheerlijke maaltijd die binnen enkele minuten op tafel stond. Mocht je ook eens niet weten wat te eten, kan ik de mosselen zeker aanraden!

Heb jij ook lekkere kooktips? IJsselstein - 31 augustus - Het was afgelopen weekend voor velen het laatste weekend van de vakantie.

Morgenochtend zullen de normale files weer op de snelwegen verschijnen. Ik heb dit weekend genoten van het mooie weer in Egmond aan Zee. Het was alweer een aantal jaren terug dat ik Amsterdam was gepasseerd. Ik kon me van de kop van Noord Holland alleen polders herinneren, mijn enige positieve herinnering aan dit gebied was de boot naar Texel. Afgelopen weekend heb ik ontdekt dat er meer te beleven is. Vrijdag was ik in Alkmaar. De binnenstad bleek zeer de moeite waard te zijn.

Ik ervaarde het als de meest Hollandse stad waar ik ooit geweest ben. Natuurlijk draagde de kaasmarkt met de kaasmeisjes daar aan bij, maar ook de grachten, gebouwen, terrassen, winkels en bruggen. Het aanwezige publiek was hierdoor juist wat internationaler dan in de meeste Nederlandse steden.

Er liepen talloze toeristen rond. Met name Duits hoorde ik veel om mij heen. De nachten heb ik dooorgebracht in Hotel Zuiderduin in Egmond aan Zee. Het is massaal, maar alles behalve onpersoonlijk.

De kamers zijn ruim en beneden in het hotel zijn vele voorzieningen. Zo zijn er twee café's, een uitgebreid restaurant, squashbanen, een zwembad, sauna's en voor de kinderen een ballenbak.

Vanuit het hotel is het slechts enkele minuten lopen naar het strand of het dorpscentrum. Het laatste heeft een gezellige winkelstraat met alle voorzieningen die de toerist wenst.

Dit zijn niet alleen terrassen, maar ook viswinkels, souvenirshops en een kleine supermarkt. Hiermee is het één van de grotere kustplaatsen in de omgeving. Vandaag was ik nog even naar Bergen aan Zee, maar dat bleek niet meer dan een hele grote volle parkeerplaats met enkele huizen daarbij. Ik ben maar weer snel terug naar Egmond gegaan. Daar waren de parkeerplaatsen bijna vol, maar ik kon er nog even heerlijk lunchen in de dorpsstraat. Waar heb jij van het mooie weer genoten? IJsselstein - 28 augustus - In het verleden werden gehandicapten zielig gevonden.

Gelukkig zijn we tegenwoordig zo ver dat we gehandicapten ook als volwaardige medemensen zien. Het lijkt er echter op dat sommige politici daar een einde aan willen maken. Voor gehandicapten bestaan allerlei speciale voorzieningen in Nederland.

Eén van die voorzieningen betreft speciale parkeerplaatsen. Op lokaties waar veel gehandicapten komen en plaatsen die voor iedereen goed toegankelijk moeten zijn, zijn extra brede plaatsen gecreëerd voor gehandicapten.

Alleen mensen met een speciale pas mogen daar parkeren. Over het algemeen zijn deze plaatsen leeg, ook op verder overvolle parkeerplaatsen. Het lijkt er dus op dat we teveel van deze plaatsen hebben in Nederland. Dat is echter beter dan te weinig, niemand zal deze speciale voorziening af willen schaffen. De PvdA heeft nu voorgesteld om alle parkeerplaatsen voor gehandicapten verplicht gratis te maken. Men wil dat gehandicapten ook op betaalde parkeerplaatsen gratis kunnen parkeren.

Dit lijkt een sympathiek voorstel. Gehandicapten een parkeeplaats geven en ze vervolgens laten betalen lijkt immers nogal zielig. Dat is het echter niet. Het betalen heeft tot doel om parkeervoorzieningen te bekostigen en het autogebruik te beperken. Deze redenen zijn voor gehandicapten net zo van toepassing als voor alle andere automobolisten. Wie auto kan rijden, kan ook een muntje in een parkeerautomaat gooien.

Feitelijk is het dus uitsluitsel op basis van handicap en dat vind ik zielig. Vind jij ongepast stemmen trekken ook zielig? Westende - 22 augustus - Een week Westende leert dat het een levendige badplaats is. Vrijwel continue zijn er evenementen. Deze week is er o. De tennisbanen liggen in het centrum van Westende Bad, vlakbij de boulevard. Enkele terrassen en vele balkons kijken uit op de banen.

Het is een damestoernooi met enkel- en dubbelspel voor het WTA klassement. Hoewel ik zelf niet zo snel een tennistoernooi zou opzoeken, vind ik het leuk af en toe even naar de strijd tussen de dames te kijken.

Met name de wedstrijden waar de vermoeidheid het wint of verliest van de concentratie vind ik mooi om te zien. Een heel ander evenement, maar minstens zo levendig, is de braderie.

Deze vindt vandaag en morgen plaats in de straten van Westende Bad. Er staan kramen met kleding, maar ook spelletjes en de draaimolen ontbreken niet. Op de boulevard heeft een café karaoke georganiseerd.

Sfeervol is het zeker, maar af en toe ook tenenkrommend. Vanavond liep ik langs op het moment dat een dame "Ik ben zo eenzaam zonder jou" vertolkte.

Het was werkelijk geen gehoor. Het trok ook de aandacht van een jonge meid, zij keek om naar de zingende dame. Ik heb nog nooit iemand zó verbaasd zien kijken als deze meid. Waar kijk jij verbaasd naar? Westende - 20 augustus - Een week Vlaanderen betekent ook een week Vlaams eten. Hoewel België vooral bekend staat om de patat, heeft de Vlaamse keuken meer te bieden.

Er valt genoeg te smikkelen! Patat wordt hier consequent friet genoemd. Zoals overal is het volop verkrijgbaar, maar typerend voor de Belgische kust is het niet. Veel frietkotten zijn er niet te vinden. De gerechten van hier komen vooral van zee. Scampi's staan vrijwel overal op de kaart, mosselen worden door veel restaurants aangeboden.

Daarnaast zijn in vele gelegenheden de onovertreffelijke garnaalkroketten verkrijgbaar. Toch heeft de Vlaamse keuken meer te bieden dan alleen vis. Zo wordt ook het in Nederland onbekende vol-au-vent volop aangeboden. Het is een gerecht met stoofvlees in een soort roomsaus. Als tussendoortje doen de pannekoeken het goed.

Het zijn niet de dikke gevulde pannekoeken die verkocht worden in de Nederlandse pannekoekenhuizen, maar dunnere pannekoeken met suiker, jam of warme chocoladesaus. Ze delen de menukaart over het algemeen met wafels, welke uiteraard ook typisch Belgisch zijn. Op snoepgebied beginnen de Belgen de Nederlandse gewoontes over te nemen.

Drop wordt inmiddels verkocht in alle snoepkramen. Daarnaast zijn er natuurlijk nog steeds winkels met Belgische bonbons. Al deze variatie doet bijna vergeten dat België bovenal het land van de patat blijft.

Gelukkig werd ik er vanmiddag toch nog even aan herinnerd. Ik liep over de parkeerplaats voor de camping, toen een volslanke dame me riep: Ben je ook een liefhebber van de Vlaamse keuken? Westende - 19 augustus - Vanavond was ik in Nieuwpoort.

Het was druk in de oude stad, een avondmarkt trok zeer veel publiek. Nieuwpoort is bij iedere Nederlander die meer dan één geschiedenisles gevolgd heeft bekend van de Slag bij Nieuwpoort. Het is niet de enige oorlog waar Nieuwpoort onder geleden heeft.

Ook tijdens de eerste wereldoorlog heeft de stad heel wat te verduren gehad. Het sluizencomplex De Ganzenpoot speelde een belangrijke rol in het onder water zetten van gebieden. Nog steeds is het sluizencomplex één van de indrukwekkendste delen van Nieuwpoort, met vele rivieren die samenkomen. In tijden van vrede werd in Nieuwpoort voornamelijk geld verdient met visvangst.

Er zit nog altijd een grote visafslag. Het toerisme begint echter steeds belangrijker te worden. De grootste jachthaven van Noord Europa ligt er en er zijn vele campings, appartementen, hotels en restaurants. Momenteel wordt de kaai heringericht.

Het was een brede doorgaande weg voor de vele vrachtwagens met vis, het wordt een gezellig toeristisch plein met terrassen. In de oude binnenstad was vanavond markt. Deze bleek hetzelfde te zijn als markten in de rest van de wereld. Er stonden kramen met eten, standwerkers probeerden prullaria aan de man te brengen en Zuid-Amerikanen verkochten truien en t-shirts. Ik had het snel gezien, Café De Markt sprak me stukken meer aan.

Men verkocht er pannetjes met mosselen en die bevielen me vele malen beter dan de kramen voor de deur. Welke markt spreekt jou aan? Westende - 17 augustus - Vandaag ben ik naar De Haan geweest. Dat is een badplaats ten noorden van Oostende. Mijn vervoermiddel was de kusttram. De kusttram loopt van Knokke naar De Panne v. Voor toeristen is het een ideaal vervoermiddel. Kaartjes zijn te koop bij de lijnwinkels die op vele haltes aanwezig zijn.

De prijzen zijn laag, een vijfdagenkaart kost €15,-. Onbeperkt reizen van noord naar zuid en weer terug kost dus slechts €3,- per dag. In Nederland zijn dat slechts enkele strippen op een strippenkaart! Lang wachten op de tram is er ook niet bij, na tien minuten komt de volgende. Het is dan ook altijd behoorlijk druk. Ook ik vind het een ideaal vervoermiddel, de auto komt hier weinig van z'n plek. Vandaag ben ik de tram uitgestapt in De Haan. Het bleek een ander soort kustplaats dan ik gewend ben aan de Belgische kust.

Grote appartementencomplexen en lange boulevards ontbreken. Het is een wat klassieke badplaats met hotels, winkels en restaurants in het duinlandschap.

Er is weinig gebruik gemaakt van de ligging aan zee, de plaats ligt min of meer met de rug naar het strand gekeerd. Opvallend vond ik de vele ruimte, de straten zijn breed en er is veel groen. Hoewel ik meer houd van de sfeer aan drukke boulevards, is het geen ongezellige plaats.

Toeristen liepen er volop en het strand was aardig bezet. Pas toen er ook water uit de lucht kwam, liep het strand leeg. Voor mij was het een mooi moment om de tram terug te nemen naar Westende, waar gelukkig de zon alweer scheen. Wanneer neem jij de tram? Westende - 16 augustus - Twee en drie jaar geleden heb ik een week op een camping in Nieuwpoort gestaan.

Dit jaar sta ik weer op een camping aan de Belgische kust, maar deze keer in Westende. Het is een schitterende camping op een prachtige lokatie, alleen de horeca laat te wensen over. Westende ligt tussen Nieuwpoort en Oostende. Het oorspronkelijke dorp ligt enkele kilometers achter de duinen. Direct aan zee ligt het jongere Westende Bad.

Het is een typisch Belgische kustplaats: Onder de appartementen bevinden zich de gebruikelijke toeristenwinkels en restaurantjes. Zelf vind ik dit soort plaatsen erg gezellig. Cultuur is er niet te vinden, maar mensen des te meer. Mensen kijken is dan ook het ultieme genot in Westende. De afgelopen dagen heb ik diverse horecagelegenheden bezocht.

Vrijwel allemaal zijn ze druk, het verschil in bediening is goed te merken. In de goede restaurants blijft de bediening vlot en vriendelijk. In de minder goede gelegenheden is dat anders. Helaas valt de taverne op de camping in de laatste categorie. Gisterenavond probeerde ik een drankje aan de bar te bestellen. Terwijl ik stond te wachten, begon een groep Belgen luidkeels te protesteren tegen de lange wachttijd.

Na tien minuten aan de bar gestaan te hebben, besloot ik ongevraagd mijn bestelling aan de barkeeper op te geven. Een kleine twintig minuten later kreeg ik het. Voor de gelegenheid leek het vlot.

.

Sex met komkommer volslank neuken

JONGENS SEX MET JONGENS TIENERKONTJES Als een zak aardappelen die toch korte pootjes heeft waarmee ze citroen met water en bananen met notensaus naar haar mondopening brengt hangt ze achterover in een zwoegende leunstoel. Al na enkele tellen kwam er vocht uit de schelpen, waarna de mosselen in hun eigen vocht gaar konden koken. Er stonden dit jaar dan ook meer campers op de beurs dan er ooit gestaan hebben. Dit lijkt een sympathiek voorstel. Hoe moet dat nu met mijn imago?

Sex met komkommer volslank neuken

Zoals ieder jaar begint dat morgenochtend met de nieuwjaarsduik. Verder heeft het een winkelgebied en veel stedelijke woningbouw. Trots op mijzelf dat ik zorgvuldig vermeden had een uur overeen te komen fietste ik ja de fiets was er nog! De gevolgen voor de belastingdruk laten zich raden. Mocht je ook eens niet weten wat te eten, kan ik de mosselen zeker aanraden!